Psycho-Plus Wie? Wanneer? Wat? Waarom? Waarvandaan? Waarheen? Waar?
De wetenschap van de psychologie, die van oudsher nooit veel aandacht besteedde aan de lichamelijke kant van het 'psychische', lijkt op dat punt tegenwoordig wel een kentering door te maken – maar helaas vanuit een nogal beperkt perspectief. Enerzijds vat zij de menselijke geest op als een abstracte verzameling van psychische reactiepatronen, anderzijds probeert zij deze te begrijpen door naarstig te zoeken naar 'stofjes in de hersenen' die verantwoordelijk zijn voor specifieke gedragingen of verstoringen. In deze benadering wordt de geest in feite tot iets lichamelijks gereduceerd – wat nog zinvol zou kunnen zijn, als we daarmee alles kunnen verklaren dat er over ons mens-zijn uit te puzzelen valt. Maar dat is nu juist niet het geval.

Alleen al het verschijnsel dat wij als mensen 'bewustzijn' over onszelf hebben, is – als je er werkelijk bij stilstaat – iets vrijwel onbevattelijks. Verklaringen vanuit de stoffelijke wereld schieten hier volledig tekort. Met name de wijd verbreide visie die aan al onze westerse wetenschappen ten grondslag ligt – namelijk dat een complex wezen als de mens, met inbegrip van zijn zelfbewustzijn, zich door miljoenen jaren van natuurkundig-chemische reacties en natuurlijke selectie­processen als vanzelf vanuit de 'dode materie' zou hebben gevormd – is in feite nogal eigenaardig. De cruciale vraag is hier immers: hoe kan materie van een lage ordeningsgraad zichzelf tot een hogere graad van ordening ontwikkelen, zonder dat er vooraf een ordenende kracht van dat hogere niveau aanwezig is om die ontwikkeling aan te drijven?

Vele oude culturen, met vele duizenden jaren van verzamelde wijsheid, zagen dit dan ook anders dan in onze westerse, materialistische visie. In talloze oudere bronnen van wijsheid vinden we het inzicht verwoord dat er een 'hogere geesteswereld' van niet-zichtbare krachten of wezens bestaat, waaruit de stoffelijke wereld is voortgekomen. En dit inzicht wordt ook ondersteund door ontelbare 'paranormale ervaringen' van miljoenen mensen over de hele wereld – ervaringen die door onze westerse wetenschap weliswaar als niet-normaal worden bestempeld, maar die misschien juist wel normaal zijn voor een mens die het contact met de geestelijke wereld nog voelt of dit weer heeft teruggevonden.

Vanuit deze visie, die met recht 'spiritueel' mag heten, krijgen we een heel andere kijk op de mens. Centraal staat dan niet meer het menselijk lichaam, als een complexe psycho-chemische machine, maar de menselijke geest – meestal benoemd als 'ziel'. Deze ziel wordt daarbij niet gezien als een abstracte verzameling van psycho-chemische reactiepatronen, maar als een levend (zij het onzichtbaar) wezen, dat zich gedurende enige tijd in een fysiek lichaam manifesteert. En in samenhang hiermee wordt de ziel tevens beschouwd als een eeuwig-bestaand wezen dat zich over een onnoemelijk lange tijd ontwikkelt, door steeds weer in een nieuw lichaam op aarde te verschijnen. In alle spirituele kennisbronnen is 'reïncarnatie' dan ook een vertrouwd begrip.

Hoewel de westerse wetenschap zich nog altijd afwijzend opstelt tegenover deze visie (en haar daarom ook niet onderzoekt), vinden we hiervoor in de praktijk van hypnotherapie veel ondersteuning. Dit zowel wat betreft 'reïncarnatie' als wat betreft het bestaan van een 'geestelijke wereld' die aan de fysieke wereld ten grondslag ligt.

In mijn eigen praktijk staat deze spirituele visie op de wereld en op de mens centraal. Dit betekent o.a. dat ik de ontwikkeling van een mens niet alleen vanuit het heden beschouw, maar ook in relatie tot diens voorgeschiedenis in voorgaande levens. Deze verruiming van perspectief biedt nogal eens een goede ingang voor het oplossen van actuele knelpunten, vooral waar deze vanuit iemands huidige levenservaringen niet te verklaren en moeilijk te behandelen zijn (denk bijvoorbeeld aan ernstige maar onverklaarbare angstklachten).

De spirituele invalshoek van mijn praktijk betekent ook: aandacht voor de verbondenheid van de menselijke ziel met de onzichtbare 'geesteswereld' waaruit zij voortkomt. De manier waarop die verbondenheid wordt ervaren, heeft vaak een grote invloed op de mate waarin de ziel zich thuis kan voelen in haar fysieke bestaan. Vooral wanneer zij zich in het lichaam 'gevangen' voelt, kan dit leiden tot een toestand van 'heimwee', die zich op persoonsniveau uit in vitaliteitsproblemen en soms ook in depressiviteit.

Zowel verbondenheid van de ziel met geestelijke bronnen als haar ontwikkeling door meerdere levens heen, kunnen we in de begeleidingspraktijk betrekken door het werken met reïncarnatietherapie. Via deze ingang, die de intuïtieve waarneming versterkt, kunnen mensen toegang krijgen tot diepere lagen van hun bewustzijn, waar zij de verbinding met hun eigen zielsgeschiedenis en hun oorsprong kunnen vinden.